بخصوص پدر را رب و صاحب اختيار خود مىداند و به تعبيرى ، نقش خداوندى براى وى قائل است و به همين دليل ، والدينِ خود را بىعيب و نقص و داراى همه كمالات و فضايل مىداند و حتّى تصوّر هم نمىكند كه آنان ، داراى عيب و نقصى باشند . حال اگر والدين به وعده‌هايى كه به كودك خود داده‌اند ، عمل نكنند ، او اين خُلفِ وعده را به مفهوم خداوندى تسرّى مىدهد و ناخودآگاه ، در آينده ، رابطه او با خداوند را تحت تأثير منفى قرار مىدهد . اتّفاقا در حديث شريف نيز تعليلى آمده كه به اين حقيقت ، اشاره دارد : " آنان تصوّر مىكنند شما به آنها روزى مىدهيد " . « 1 » آن مفهومى كه از خداوندى ، براى كودكْ قابل فهم است ، " روزىرسانى " است و روزىرسانى در نظر او ، برابر با خداوندگارى است . حال اگر از خداوندگارِ كودكىِ خود ، خُلف وعده ببيند ، نسبت به خداوند و جايگاه او ، همواره بدبين مىگردد . حديث شريف : " الجَنَّةُ تَحتَ أَقدامِ الامّهاتِ ؛ « 2 » بهشت ، زير پاى مادران است " نيز ، در همين بستر مىتواند تحليل گردد ؛ يعنى گذشته از تلاش‌هايى كه مادران براى تربيت دينى كودك مىكنند ، شكل ارتباط مادر با كودك ، تأثير مهمّى در شكل‌گيرى تصوّر كودك از خداوند دارد و اين ، مىتواند در آينده كودك تأثيرگذار باشد .

--> ( 1 ) ر . ك : حكمت‌نامه كودك : ص 229 ( وفا به وعده ) . ( 2 ) مستدرك الوسائل : ج 15 ص 180 ح 17933 .